نگو مرا نمیخواهی ، منی که به پایت نشستم و با همه چیز ساختم

نگو مرا نمیخواهی ، تو نمیدانی از انتظار به تو رسیدن

تا انتظار تو را دیدن همه ی موهایم سپید شد

نگو مرا نمیخواهی ، تو که حرفهای مرا نمیخوانی ،

تو که نگفتی تا آخرش نمیمانی ،

منی که دلم خوش بود به اینکه تو را دارم تا همیشه....

نگو مرا نمیخواهی ، من که میخواهمت ، من که دلم همیشه در پی تو بوده

و همیشه دلم میخواست یکی مثل تو را داشته باشم

نگو مرا نمیخواهی ، حالا وقتش نیست که مرا نخواهی ،

حالا وقتش نیست که مرا دور بیندازی

حالا دیگر کار از کار گذشته ، دلم بدجور به تو دلبسته ،

نا امیدش نکن ، دلم عاشق است بیش از این این خانه عاشقانه را ویران نکن ،

دیگر بس است ، از حالا با ما مدارا کن....

نگو مرا نمیخواهی ، تویی که از آغاز گفتی تا ابد مرا میخواهی ،

در کنارم میمانی و هیچگاه شعر تلخ رفتن را نمیخوانی

حالا که دیگر دلم عاشقت شده و همه را به خاطر تو رها کرده میگویی مرا نمیخواهی؟

قید همه کس را زدم به خاطرت ، من که اینجا ندارمت ،

اینجا نمیبینمت، نیستی انگار دیگر در کنار دلم ، کجایی ؟

فریاد نمیخواهم ، سکوت کن تا بشنوم صدای نفسهایت

نگو مرا نمیخواهی ، نگو که دلم میلرزد ، باران در پشت پنجره چشمانم میزند،

هیچکس جز تو نمیتواند به من آرامش دهد ، نگو مرا نمیخواهی که میمیرم ،

نگو ، نمیخواهم بشنوم که بی تو باید دستهای غم را بگیرم

نگو مرا نمیخواهی ، که اگر نخواهی من نیز دنیا را نمیخواهم ،

اگر مرا نخواهی همه دنیا را زیر پا میگذارم و دیوانه میشوم  ....

حالا بیا و ببین دل عاشقم را ، نگو مرا نمیخواهی ،

تو خوب میشناسی این دل دیوانه ام را....

که اگر دیوانه شد ، دنیا را بهم میریزد....

حالا بیا و آرامش کن ، به عشق و محبتهایت گرفتارش کن... 

تو آنقدر ساده و راحت آمدی که من شیفته صداقت و سادگی‌ات شدم،

نمی‌خواهم به این زودی ها از دستت بدهم،

کاش می شد...کاش...

كاش ميشد ابرها دريا شوند...تا كه شايد خنده ها پيدا شوند...

كاش ميشد غرق طوفان ميشديم...پاك همچون قطره باران ميشديم...

كاش مرگ آرزوها خواب بود...در ميان اشك شب مهتاب بود...

کاش خوبي و پاكي،زلالي ها و نور...بنشيند سر جاي غرور...

كاش دنيامان بهشتي سبز بود...يا نميشد روشنايي ها كبود...

كاش دل برترين پروانه بود... كاش در آن خانه پروا نبود...

كاش ترس و دلهره معنا نداشت...يا سياهي ها درونش جا نداشت...

كاش ميشد شعرها جان ميگرفت...اوج تا آن سوي زندان ميگرفت...

كاش خوبيها فقط اينها نبود...در ميان جمعمان تنها نبود...

كاش دنيامان شود مانند شعر...پر شود از پاكي و روياي مهر...

كاش ميشد كاش در شعرم نبود...كاش ميشد از شقايقها سرود...

كاش ميشد ازفراسوي نگاه...از ته دل عاشقي ديوانه بود...

دنیا را بد ساختند.کسی را که دوست داری دوستت ندارد

کسی که تو را دوست دارد تو دوستش نداری

اما کسی که تو دوستش داری و او هم دوستت دارد

به رسم و آئین زندگانی به هم نمی رسید

و این رنج است.......زندگی یعنی این...

هیچ فکر نمی کردم به جرم عاشقی اینگونه مجازات شوم

من آن مجنون تنهای غریبم

که از سهم دو دستت بی نصیبم

به دل گفتم که روزی خواهی آمد

و دل می داند او را می فریبم

افسوس که من تو را ....

تو  او را .....

و او دیگری را دوست دارد......

به خدای عاشقان سوگند که اگر بدانم دوستم نداری

گریه نمی کنم...

بلکه آرزو می کنم کسی را دوست بداری که دوستت نداشته باشد..

نرو !!

برای چیدن گل سرخ دلهره دارم

برای گرفتن ستاره از شب

برای سیب سرخ و هوس خام

برای دیدنت دلهره دارم

من از نگاه شفاف تو در لحظه آخر

از آتشی که در دلم میزنه پر پر

 خاکستری که از یاد من می مونه آخر

برای بودنم دلهره دارم

من از من بودنم

هر لحظه از تو سرودنم

برای خاطرات مانده در مه

برای آرزوهای رفته ز خاطر

 برای دیدنت دلهره دارم

برای گفتن دوستت دارم ...

یه تشویش پر از خاطره دارم

پائیز آمد .. بدون آنکه حتی لحظه ای درنگ نماید ...

  کمی دقت کنیم صدایش را از میان قدمهای کودکان در کوچه و خیابان میشنویم...

 کمی دقت کنیم بویش را از قطرات نمناک باران ،استشمام خواهیم کرد...

کمی حساس باشیم یقینا رد پایش را بر روی قلبمان  نیز خواهیم دید..

 آری پائیز فصل هزار رنگ از راه رسید...

 بازهم پائیز آمد اما اینبار همراهی در کنارم نمی بینم...

  شاید حتی همراهی برای قدم در میان برگهای بی جان ...

 هنوز برگها نیز ترانه قدمهای عاشقانه ما را به خاطر دارند....

 قدمهای به وسعت دو قلب عاشق ، قدمهایی به همنوازی همه درختان و

 شاید قدمهایی از کرانه قلب عاشق من بر روی دفتر زندگی سردم...

 آری زمان صبر نمیکند روزی با تو حالا بدون تو از این فصل و کوچه های

  دلتنگی آن عبور میکنم...

 اما پائیز نیز به دنبال نوای قدمهایت از قلب من کوچ کرده است ....

عشق را در پائیز باید شناخت ، جان را در همین فصل باید نثار کرد ،شاید

 عقل را نیز در همین فصل می بایست به حراج گذاشت...

 پائیز فصل قلب است ، فصل عشق است ، فصل جوانی و فصل خیانت

 است ....

 در پائیز بیشتر از همیشه عاشق میشویم ... بیشتر از همیشه خیانت

 میکنیم و از همیشه بیشتر دوست میداریم....

خواستم همسفر قلبم باشی نه یک رهگذر بی وفا!
پیش خود می گفتم تویی نیمه گمشده من، اما بعد فهمیدم که هم تو را گم کرده ام هم نیمه ی دیگر خودم
خواستم خزان زندگی ام را بهاری کنی ، بهار نیامد و همیشه زندگی ام رنگ پریشانی داشت
به ظاهر قلبت عاشق بود و مهربان ، اما انگار درونت حال و هوای پشیمانی داشت
خواستم همیشگی باشی ، اما دل کندی از من خسته و تنها!
بدجور شکستی قلبم را ، من که به هوای قلب با وفایت آمده بودم ، بدجور گرفتی حالم را
اگر باشی یا نباشی فرقی ندارد برایم ، حالا که نیستی ، میبینم چقدر فرق دارد بود و نبودت
روزهای با تو بودن گذشت و رفت ، هر چه بینمان بود تمام شد و رفت ، عشقت را به خاک سپردم و قلبت را فراموش ، اما هنوز آتش غم رفتنت در دلم نشده خاموش!
بینمان هر چه بود تمام شد ، آرزوهایی که با تو داشتم همه نقش بر آب شد ، این خاطره های با تو بودن بود که در دلم ماندگار شد
ماندگار شد و دلم را سوزاند ، کاش هیچ یادگاری از تو در دلم نمی ماند
خواستم همسفر قلبم باشی نه یک رهگذر بی وفا ، من چقدر ساده بودم که قلبم را به تو سپردم بی هوا!
ماندنی نبودی ،تو سهم من نبودی ، رهگذری بودی که سری به قلب ما زدی ،آن راشکستی و رفتی…

دل من تـنها بـود ،

دل من هرزه نـبـود ...

دل من عادت داشـت ، که بمانـد یک جا

به کجا ؟!

معـلـوم است ، به در خانه تو !

دل من عادت داشـت ،

که بمانـد آن جا ، پـشـت یک پرده تـوری

که تو هر روز آن را به کناری بزنی ...

دل من ساکن دیوار و دری ،

که تو هر روز از آن می گـذری .

دل من ساکن دستان تو بود

دل من گوشه یک باغـچه بـود

که تو هر روز به آن می نگری

راستی ، دل من را دیـدی ...؟

بچه ها دلم واقعا گرفته حالم این روزا خیلی بده واقعا نمی دونم باید چکار کنم ؟؟؟؟؟

*** جای ِ خالی ِ زندگی ***

یک دنیا حرف برای تو دارم ، یک دنیا پر از حرفهای نگفته، یک دنیا پر از بغض های نشکفته. با منی ، هر جا و اینک آمده ام تا مثل همیشه سنگ صبور روزهای دلتنگی ام باشی!

دلم به وسعت یک آسمان تیره غمگین است . صدایی نیست ، مأوایی نیست ، حتی سایبان روزهای دلتنگی نیز دیگر جوابگوی دلتنگی هایم نیست.

من آمده ام! اینجا ، کنار دلواپسی های شبانه ات،‌ کنار شعله ور شدن شمع وجودت ،اما نمی دانم چرا دلم آرام نمی گیرد...

دلم گرفته، دلم سخت در سینه گرفته، با تمام وجود تو را می خوانم ؛ از تو چیزی نمی خواهم جز دریای بی ساحل وجودت را، جز دستهای مهربانت را، جز نگاه آرامت را که دیرزمانی است در سیل باد بی وفای زمانه گم کرده ام.

هر شب حضورت را در کلبه خیال خویش می آورم، وجودت را با تمام هستی باقیمانده در نهانخانه قلبم نهان می کنم ، چشم هایم را باز نمی کنم تا شاید بتوانم تصویرت را بر روی پلک های بسته ام حک کنم ، اما باز هم جای تو خالی است... .

شاید اگر جای تو بودم ؛ کمی، فقط کمی برای مرگ تدریجی نیلوفرهای خاطره اشک می ریختم ، شاید اگر جای تو بودم ؛ طاقت دیدن چشم های خیره و خسته ات را نداشتم، شاید اگر جای تو بودم؛ بلور بغضم را با تلنگری آسان می شکستم تا بدانی، تا بدانی که چقدر دوستت دارم... .

روزی صد بار با هم خداحافظی کردیم اما افسوس معنای خداحافظی را زمانی فهمیدم که تو را به خدا سپردم! عاشقانه 

این بار به دیدنت آمده ام ، برایت گلاب آورده ام ، دستهایم تنها سنگ سردِ خانه ات را احساس می کنند اما بدان یاس های سپید احساسمان هنوز گرم گرم اند

شاخه های سبز امیدم شکست

عشق ما در شیشه فرهاد بود

عشق شیرین ریشه اش در باد بود

هیچ کس حرف صداقت را نزد

هیچ کس دل را بر این دریا نزد

یک نفر امروز در چشمم شکست

یک نفر بار سفر بست و گسست

یک نفر با خاطراتم دور شد

یک نفر با قصه ها محشور شد

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *

  در این بازار نامردی به دنبال چه می گردی؟ .....

 نمی یابی نشان هرگز تو از عشق و جوانمردی ......

برو بگذر از این بازار ، از این مستی و طنازی .....

 اگر چون کوه هم باشی در این دنیا تو می بازی

هیچ کس اشکی برای ما نریخت... هر که با ما بود از ما میگریخت... چند روزی است حالم دیدنیست...

حال من از این وآن پرسیدنیست... گاه بر روی زمین زل می زنم... گاه بر حافظ تفائل می زنم...

حافظ دیوانه فالم را گرفت...یک غزل آمد که حالم را گرفت...

ما زیاران چشم یاری داشتیم ... خود غلط بود آنچه می پتداشتیم...

سلام به همه دوستای عزیزم.امیدوارم که از مطالب من خوشتون بیادو همیشه به من سر بزنید.

دوست داشتم در اولين قطرات اشکم درک می کردی آنچه در وجودم بود.دوست داشتم در تمام ناباوريها و تمام بايد ونبايدها باور می کردی دردی را که سالهاست در گوشه اين دل پنهان است و با تمام خاموشيم بفهمی که در دلم غوغايی برپاست.با همه کودکيم نگاهم را ذره ای از وجودت بدانی. دوست داشتم لحظه ای با مکث خود تمام هستی را به هم پيوند می دادی و هستی را آنچنان به من می بخشيدی که ديگر اثری از آن نباشد.دوست داشتم فرياد خفه اين گل بخاک افتاده را بدست تن نااميد به باد نمی سپردی که ناگهان نه بادی می ماند نه من،دوست داشتم من هم يکی از صدها ستاره ای بودم که در کنج دلت آشيانه دارد. گر چه می دانم نور من به وسعت ستاره های ديگرت نيست.دوست داشتم گلی بودم در اوج نابودی که فقط به نبودن می انديشد و ناگهان دستی می آمد و مرا به دوباره بودن و ماندن در اين زمين خوش خيال(زمينی که عادت کرده به رهگذرانش)دعوت می کرد.ولی من هر چه با تو خنديديم،هر چه گريه کردم،هر چه احساس کردم يک شبه به فراموشی سپرده شد.نمی دانم کدام آرزو تو را صدا کرد؟!نمی دانم کدام خواهش معنای خواهش من شد؟!نمی دانم کدام شک و ترديد واژه های درد آلود مرا از يادت برد،نمی دانم چرا اين قصری را که تمام نفسهايمان در آن محبوس بود يک شبه خراب کردی؟!

 من باختــــــــــــــــــــم ...

من پذيرفتم شكست خويش را

پندهاي عقل دورانديش را

من پذيرفتم كه عشق افسانه است

اين دل درد آشنا ديوانه است

ميروم شايد فراموشت كنم

 در فراموشي هم آغوشت كنم

 مي روم از رفتن من شاد باش

 از عذاب ديدنم آزاد باش

 آرزو دارم بفهمي درد را

 تلخي برخوردهاي سرد را

اگر زندگی شکستن سکوت است سالهاست که من سکوت را شکسته ام۰

اگر زندگی خروش جویبار است سالهاست که من در چشمه ی جوشان زندگی جوشیده ام اما

این نکته را

فراموش نمی کنم که زندگی بی وفاست زندگی به من آموخت که چگونه اشک بریزم اما

اشکانم به من

مطمئن باش ، برو ...

ضربه ات كاری بود ، دل من سخت شكست ...

و چه زشت به من و سادگیم خندیدی

به من و عشقی پاك ، كه پر از یاد تو بود ...

و به این قلب یتیم

كه خیالم می گفت   تا ابد مال تو بود ...

تو برو تا راحت تر

تكه های دل خود را آرام سر هم بند زنم

روی تخته سنگی نوشته بود:اگر جوانی عاشق شد چه کند؟

من زیر ان نوشتم باید صبر کند

برای بار دوم از انجا گذشتم زیر نوشته من کسی نوشته بود:

اگر صبر نداشته باشد چه کند؟

من با بی حوصلگی نوشتم:بمیرد بهتر است

برای بار سوم از انجا عبور میکردم

انتظار داشتم زیر نوشته من نوشته ای باشد

اما زیر تخته سنگ جوانی مرده یافتم...

شاعر نشدی وگرنه می فهمیدی / پاییز بهاری است که عاشق شده است . . .

سلام به همه شما دوستای گلم امیدوارم همیشه در کنار من باشین وهمیشه به من سر بزنین

دوستتون دارم